Een dubbele recensie van “Treurwilg”

Ervaringen uit het publiek van twee verschillende casts

Treurwilg speelde op 4 oktober in theater de Meenthe. Dit stuk door de jonge makers van “Op Zolder” is een voorstelling die haar toon zet door middel van de cast. Letterlijk, want het hele stuk is geschreven en geproduceerd door de cast. De dubbele cast zorgt voor twee aparte voorstellingen, met dezelfde woorden die uitgesproken worden vanaf een vast script.

Het eerste bezoek: Eerste indrukken en snelle deducties

Een nieuwe voorstelling voor het eerst ervaren geeft de kijker een opdracht: weet maar eens de weg te vinden door dit stuk, terwijl het voor je neus ontwikkelt. Tijdens treurwilg wordt er constant geschakeld van het verleden naar het heden, waardoor je goed op moet letten waar je precies bent en wat er gebeurd. De spelers hebben dit echter goed door: tijdens het stuk worden de scenario's duidelijk midden in de scènes, waardoor het publiek constant meer en meer informatie krijgt. Tijdens zo’n eerste ervaring ben je vooral daar mee bezig. Maar dat houdt niet tegen dat elke speler met veel expressie (of expres juist niet) door de scènes heen gaat. Dit geeft je meteen een sterke eerste impressie die je niet meer los laat tijdens het stuk. Elke speler heeft hard gewerkt om diens interpretatie naar voren te halen en zelfs bij de eerste ervaring, waar je met zoveel bezig bent, is dit goed te merken.

Het tweede bezoek: een onverwachte wending

Een tweede bezoek aan een voorstelling verandert de dynamiek totaal. Je weet wat er zal komen. Je kent de belangrijkste wendingen in het verhaal al. Het enige wat je nog kan verrassen is het acteerwerk en in mijn geval de nieuwe spelers. Naar mijn verwachting zouden de spelers hun best doen om de rol zo accuraat mogelijk na te spelen als de voorganger in de middag, maar niets is minder waar! Elke rol die door een nieuwe speler werd geïnterpreteerd, had een andere toon, die het stuk weer in een totaal ander licht zette. Dit was het meest duidelijk in het open einde, waar interpretatie het werk moet doen voor wat er nou eigenlijk gebeurd is.

Bij de middagvoorstelling had ik een waterdichte theorie op basis van de karakterisering van de spelers (Silas had de moord gepleegd, zo kon hij op een emotioneel niveau dichterbij Sandra, zijn liefde, komen). De avondvoorstelling bracht me echter weer een totaal andere kant op (Alex verschuilt achter een emotionele muur, dus die moet het wel gedaan hebben). En dat terwijl hetzelfde script uitgevoerd was. Zo bleek de voorstelling dus meerdere gezichten te hebben.

Toen ik na afloop met de spelers sprak hoorde ik dat ook deze allemaal een eigen interpretatie van het open einde hadden. Dat laat nog maar eens zien dat zelfs bij de mensen die het meeste van het stuk afweten, het wat dieper gaat dan wat woorden in een script. De twee uitvoeringen gaven me daarbij twee interpretaties van hetzelfde verhaal. Dit helpt natuurlijk niet bij het ontrafelen van het mysterie, maar het geeft wel een ontzettend leuke dag en twee voorstellingen waar ik heel erg van genoten heb!

Door Gijs Turkenburg